به نام خدا

«ما براي بوسيدن خاك سر قله‌ها چه خطرها كرده‌ايم»

عنوان برنامه: چكاد كمانكوه (4250 متر)                 مورخ:  3/3/87

تهیه کننده گزارش : سعید حمیدی

نفرات شركت كننده: بانوان: بهمني، نوراللهي، الهامي، وزوايي، توسلي،‌ بيگي،‌ شايسته، ميرزايي، سري.

آقايان: (علي خيرخواه، محمدرضا مقدمي، احسان احمدي، بهروز ساريخاني، محسن باقري،‌ وحيد حميدي، علي اشراقي، سعيد حميدي (سرپرست) 8نفر قله) كبيري، ماكان عرفاني، سعيد شهرياري، فرومند، آقاي علي رحيمي، وزوايي، توسلي، ميري، یکنفر ميهمان.

هزينه ميني‌بوس 140000 تومان

با هماهنگي كه از قبل شده بود ساعت 45/4 تا ساعت 00/5 جلوي شهرداري منطقه يك حضور به هم رسانديم، دقيقاً 26نفر. كه 7 نفر با ماشين‌هاي شخصي و بقيه با ماشين آقاي مصطفي راننده بي‌نظير ميني‌بوسمان تجريش را به مقصد ده وارنگرود ترك كرديم. براي دسترسي به ده وارنگه‌رود دو مسير موجود است مسير اول از طريق جاده چالوس چند كیلومتر بعد از گچسر به دوراهي مي‌رسيد كه سمت راست شما را به سمت وارنگه‌رود مي‌برد. وقتي وارد اين جاده مي‌شويد دوباره به دو راهي مي‌رسيد كه سمت راست شما را به گردنه ديزين و سمت چپ شما را به ده وارنگه‌رود مي‌رساند و مسير دوم مسير انتخابي ماست.

به اين ترتيب كه ما ساعت 10/5 از تجريش حركت كرديم و ساعت 00/6 به ميدان فشم رسيديم و بعد از مقداري خريد ساعت 10/6 دقيقه به سمت گردنه ديزين حركت كرديم ساعت 40/6 به ده شمشك و ساعت 30/7 به گردنه ديزين مي‌رسيم و بعد از خداحافظي از خط‌الراس زيباي سركچال به كلون بستك جاده‌ي خاكي سمت راست، رو به پايين را پيش مي‌گيريم و بعد از گذر از دست‌اندازها و پيچ‌هاي خطرناك كه راننده‌اي با تجربه را مي‌طلبد ساعت 00/8 به كف كاسه پيست اسكي ديزين كه به جاي لباس سفيد لباس سبز زيبايي به تن كرده بود مي‌رسيم. (لازم به ذكر است اين جاده معمولاً يا به خاطر بهمن و يا ريزش كوه بسته است. پس بهتر است قبل از واردشدن به اين جاده پرس و جوي لازم جهت بازبودن جاده انجام شود) مسير را ادامه مي‌دهيم و بعد از گذر ولايت رود به دوراهي مي‌رسيم كه سمت چپ به چالوس و سمت راست به ده وارنگه‌رود مي‌رود نبش اين دو راهي ساختمان محيط‌باني به چشم مي‌خورد جاده را از كنار رودخانه ادامه مي‌دهيم و بالاخره ساعت 20/8 به ده‌زيباي وارنگه‌رود مي‌رسيم همنوردان كم‌كم‌‌ آماده مي‌شوند و ساعت 30/8 مسير رودخانه را پيش مي‌گيريم

 و در انتهاي ده به ‌دشت وسيعي مي‌رسيم كه در سمت چپ آن ويلاي بسيار بزرگي به چشم مي‌خورد و در جلوي درب آن چشمه‌اي گوارا از زمين مي‌جوشد. از اينجا به بعد نظمي به گروه مي‌دهيم و منظم وارد دره وارنگه‌رود مي‌شويم و توسط پلي آهني از رودخانه گذر مي‌كنيم و مسير پاكوب كنار رودخانه ادامه دهيم و بعد از چند پيچ وارد دره اصلي وارنگه‌رود مي‌شويم كه در همين ابتدا قله كمانكوه در روبه‌رو با قله‌ي تيز و برفي خود در پشت قله‌اي فرعي در روبه‌رو به ما خوشامد مي‌گويد. دره كم‌كم پهن و پهن‌تر مي‌شود و صداي رودخانه گاه و بي‌گاه كم و زياد مي‌شود. در سمت راستمان قله سبز (سكه نو) 3900 متر را مشاهده مي‌كنيم. در سمت چپمان دو دره وجود دارد كه دره‌ي اول دهانه‌ي بسيار وسيعي دارد كه از آن گذر مي‌كنيم و به دره‌ي دوم مي‌رسيم كه دهانه‌ي كوچكتري نسبت به اولي دارد و در ابتداي آن نيز چند درخت بيد كهنسال، اما استوار وجود دارد كه ما را به صبحانه در زير سايه‌ي خنك و روح‌نوازشان دعوت مي‌كنند.

اين دره همان دره شيركمر است ما حدوداً ساعت 20/9 دقيقه وارد دره مي‌شويم و بساط صبحانه را پهن مي‌كنيم و حسابي انرژي مورد نياز برنامه را تأمين مي‌كنيم. جاي همه دوستان خالي. ساعت 45/9 وسايل را جمع مي‌كنيم و جلسه‌ي آشنايي به اتفاق دوستان برگزار مي‌كنيم و ساعت 00/10 به سمت دره حركت مي‌كنيم تا اينجا مسير كلاً كفي بود كم‌كم داخل دره كه مي‌شويم شيب‌هاي خفته‌اي را پشت سر مي‌گذاريم همه افراد بسيار عالي و يك دست گروه را همراهي مي‌كنند. يخچال‌هاي نه چندان بزرگي داخل دره وجود كه پس از گذر از چند تاي آنها به دشت سرسبزي مي‌رسيم كه با كمي دقت مي‌توان چشمه‌ي وسط آنرا پيدا كرد مسير را ادامه مي‌دهيم يخچال‌ها كم‌كم بزرگتر مي‌شوند (بهتر است حد امكان از كنار يخچال حركت كنيم چرا كه رودخانه در زير آن‌ها جريان دارند و در بعضي جاها ضخامت برف بسيار نازك و خطرناك مي‌شود). روي يكي از يخچال‌هاي وسط دره شيركمر در ساعت 00/11 استراحتي كوتاه مي‌كنيم از اينجا به بعد به علت كمبود وقت دو دسته مي‌شويم گروه اول به سرقدمي آقاي علي خيرخواه مسير را پيش مي‌گيرد و گروه دوم به سرپرستي آقاي ماكان عرفاني در پشت سر حركت مي‌كنند گروه اول كم‌كم فاصله خود را زياد مي‌كند حدود 15 نفر. كم‌كم به انتهاي دره شيركمر نزديك مي‌شوم در رو به رو متمايل به چپ قله تيغه‌اي و زيباي سرخاب‌ها را به ارتفاع 3900 متر مي‌بينيم. در ادامه مسير در سمت راست از كنار كلبه‌ي محيط‌باني مي‌گذريم

 و ساعت 12 به گردنه  (زين اسبي) اول مي رسيم در اينجا قله كمانكوه پرده از چهره  با عظمت خود بر مي‌دارد و با هيبت و وقار خاصي به ما فخر مي‌فروشد در ادامه خط‌الراس كمانكوه در جلوتر قله سوتك بزرگ به ارتفاع 3950 متر به چشم مي‌خورد. ما اسم گردنه را گردنه خرسلك مي‌گذاريم چون قله جنوبي گردنه قله خرسلك مي‌باشد. كمي سرگردنه استراحت مي‌كنيم. در روبه‌رو كاسه‌اي وسيع سفيد و سبزي مشاهده مي‌شود كه زيباي خاص خود را دارد و در سمت جنوب روي گردنه اول قله سه چال به ارتفاع 4000 متر در دوردست، ما بين قله خرسلك و سوتك بزرگ ديده مي‌شود. ما ساعت 20/12 از سمت چپ كاسه تقريباً زير خط‌الراس قله فرعي گردنه خرسلك تا سوتك كوچك مسيري را به سمت گردنه دوم در روبه‌رو كمربر (تراورس) مي‌كنيم. بعد از گذر از چند چشمه‌ي فصلي نزديكي‌هاي گردنه دوم به يكباره غولي سنگي در روبه‌رويمان ظاهر مي‌شود. بله اين همان شاهزاده كج‌گردن، سالار كوههاي البرز مركزي بعد از دماوند مي‌باشد

. به ازاد كوه عرض ادب مي‌كنيم وو سكوت قشنگش را مي‌ستاييم. ساعت 00/1 از گردنه دوم يال نهايي قله را رو به جنوب پيش مي‌گيريم كمي تيز و نفس‌گير است. آرام‌آرام بالا مي‌رويم، تقريباً  سیزده يال را صعود كرده‌ايم كمي استراحت مي‌كنيم و ساعت 40/1 دقيقه حمله نهايي به سمت قله را انجام مي‌دهيم. يال تيز و تيز مي‌شود و كم‌كم سیزده آخر مسير كاملاً دست به سنگ مي‌شويم كه بسيار جذاب است و خستگي از تنمان مي‌زدايد اما در عين حال خطرناك و ريزشي است. ساعت 10/15 دقيقه مي‌باشد و ما 8نفر روي قله ايستاده‌ايم. خط‌الراس زيباي كمانكوه با قله‌‌هاي زيبايش از غرب به شرق به ترتيب سرماهو و يخچال و كهنو را مشاهده مي‌كنيم و طرف ديگر دره وارنگه‌رود خط‌الراس هرزه كوه‌ها از غرب به شرق به ترتيب سه چال، شيوركش، نوسوم بويدر، دال كولي، فراخه‌نو، خرس‌چال، هرزه‌كوه و بالاخره برج خلنو را مي‌بينيم و اولين صعود زمستاني هرزه‌كوهها در زمستان 82 توسط گروه همت شميران را در ذهنمان تداعي مي‌شود به خود مي‌باليم و يادي مي‌كنيم از همنوردان عزيزمان (آقاي عباس بهرامي‌نيا، آقاي نويد چيذري، آقاي امير باقري و آقاي بويه سادات‌نيا) كه طلسم اين خط‌الراس را در زمستان 82 شكستند. چند عكس يادگاري مي‌اندازيم و ساعت 20/15 به سمت پايين حركت مي‌كنيم. دوستانمان در تيم دوم نيز تا گردنه دوم صعود كردند و تصميم بر آن شد كه بعد از كمي استراحت به سمت گردنه خرسلك حركت كنند تا ما هم به آنها برسيم. دست به سنگ‌هاي زير قله را رد مي‌كنيم.

هوا كم‌كم چهره تيره‌اي به خود مي‌گيرد و ابرها قله را فرا مي‌گيرند. ما سريع ارتفاع را كم مي‌كنيم ساعت 00/17 به گردنه دوم مي‌رسيم و مسير كمربر (تراورس) را به سمت گردنه اول (خرسلك) پيش مي‌گيريم و ساعت 40/17 دقيقه از گردنه خرسلك سرازير مي‌شويم نسيم خنكي مي‌وزد هوا بسيار عالي است. از كنار كلبه محيط‌باني مي‌گذريم و به سمت پايين دره حركت مي‌كنيم در سمت راستمان در وسط‌هاي دره شيركمر آثاري از قلعه حسن صباح به روايتي، در انتهاي يال سمت راست دره مشاهده مي‌كنيم و كم‌كم به ابتداي دره شيركمر در كنار درخت‌هاي بيد مي‌رسيم ساعت 45/6 دقيقه است بچه‌هاي تيم دوم را مي‌بينيم كه به سمت ده حركت مي‌كنند ما هم كمي استراحت مي‌كنيم و ساعت 30/19به سمت ده وارنگه‌رود حركت مي‌كنيم و ساعت 15/20 به ده مي‌رسيم و ساعت 30/20 حركت به سمت گردنه ديزين و شمشك و فشم نهايتاً ساعت 30/23 به تهران مي‌رسيم. (لازم به ذكر است مسير ديگر قله كمانكوه ادامه دره وارنگه‌رود و دره بعد از دره شيركمر مي‌باشد كه از سمت يال جنوبي قله را صعود مي‌كنند كه كمي سنگين و آمادگي جسماني خوبي را مي‌طلبد و يا ادامه دره وارنگه‌رود جهت برنامه‌هاي گلگشت و برقراري كمپ در كنار درياچه خلنو كه اين هم لذت خاص خود را دارد. نكته‌ي ديگر اين كه اين مسيري كه صعود شد فقط جهت برنامه‌هاي تابستاني است به علت اينكه اين مسير در زمستان فوق‌العاده بهمن‌گير مي‌باشد كه يخچال‌هاي موجود در دره شيركمر حكايت از اين مي‌كنند و نكته‌ي آخر اينكه مسير تهران،‌ ديزين، وارنگه‌رود حدوداً يك ساعت از لحاظ زماني نسبت به مسير تهران- چالوس وارنگه‌رود تفاوت زماني دارد و به صرفه‌تر و نزديك‌تر است».

در خاتمه از دوست و همنورد گرامی آقای مهیار کرمی بابت راهنمایی و ارائه اطلاعات قبل از اجرای برنامه سپاسگذاریم .