به نام خدا

عنوان برنامه: خط الرأس دارآباد به توچال                      مورخ (28.29/8/88)

 تهیه گزارش: سعید حمیدی

طبق قرار قبلی ساعت 5 بعد از ظهر جلوی شهرداری جمع شدیم و با بررسی و سایل اعضای حاضر و تقسیم چادر ها (بخشی از پناهگاه دارآباد توسط نیروهای نظامی تخریب شده بود) بین نفرات ساعت 45/5 با ماشینهای خطی خود را به دارآباد رساندیم ساعت 45/6 بعد از  پیوستن یکی از دوستان و آماده شدن نفرات(بستن گترها، هدلامپ و کمی نرمش) به سمت بالا حرکت کردیم. بعد از کافه قیدی کم کم به سمت یال منتهی به خط الرأس ارتفاع گرفتیم بعضی از دوستان نیز سرقدمی را در گروه تجربه کردند. به چشمه رسیدیم وبعد از کمی استراحت ساعت 45/8 به سمت صخره ای بالای چشمه حرکت کردیم تا دوستان را در درگیری با سنگ با کوله های سنگین بسنجیم. تقریباً همه خوب بودند کم کم به خط الرأس رسیدیم هوا عالی بود و انعکاس نور شهر بر کوهستان و آسمان نیمه ابری و چشمک ستارگان فضای رو حبخشی را پدیدار ساخته بود.

برف روی خط الرأس را پوشانده بود ما به ساختمان ارتش رسیدیم و در آنجا کمی استراحت کردیم و  با اضافه کردن لباس ساعت 00/10 به سمت قله را افتادیم برف کمی شروع به باریدن گرفته بود باد ملایمی شروع به وزیدن می کرد و ما کم کم به اواسط خط الرأس تا قله رسیده بودیم شرایط کم کم با کوله های سنگین، سردی هوا و برفی که باریده بود روبه سختی می رفت. بالاخره همه نفرات سرحال و آماده ساعت 00/1 به پناهگاه رسیدیم فضای داخل پناهگاه را برف کمی فراگرفته بود که با کمک دوستان برفها را به یک طرف زده و چادرها را بر پا کردیم و نفرات به  چادر رفته و به خوردن یک شام لذت بخش و به یاد ماندنی می پرداختند. ساعت 30/2 همه به خواب رفتند و صبح ساعت 30/6 بر پا زده شد و بعد از خوردن صبحانه به جمع کردن وسایل و چادرها پرداختیم و ساعت 00/8 با گفتن یک سری از نکات 9 نفر به سمت خط الرأس حرکت کردیم.

برف پاییزی و تابش نور آفتاب بر آن زیبایی خط‌الرأس  را دو چندان کرده بود. حدوداً یک ساعت از مسیر را طی کرده بودیم که کم کم سختی مسیر و کمبود وقت باعث شد که یک سری از دوستانمان بزرگواری کنند و به قله دارآباد بر گردند همه دوستان خوب و عالی بودند اما کمبود وقت این اجازه را به ما نمی داد که 9 نفر در ساعت مشخص به انتهای خط الرأس برسیم. بنده و آقای مهدی جباریان به سمت خط الرأس حرکت کردیم و بقیه دوستان به سرپرستی آقای مهاجرانی به قله دارآباد بر گشتند. مسیر برفی و لغزنده و خطر ناک بود، گذر از آن بدون کلنگ و تجربه کافی میسر نبود. بعد از گذر از چپ دره هوا کم‌کم ابری شد و ساعت 30/11 و به چمبره بند رسیدیم که با خوردن چای و شکلات استراحت کوتاهی کردیم و به مسیر ادامه دادیم که در اینجا دو نفر از دوستان گروه دماوند به ما پیوستند و به مسیرمان ادامه دادیم. بعد از چمبره بند روی زین اسبی برف سنگینی نشسته بود آفتاب گاهی از پشت ابرها خودی نشان می داد. بعد از گذر از شهربانوکشک کم‌کم به سیاه بندها (3320 متر) رسیدیم هیبت زیبا و قشنگی داشت. مغرور و استوار تکیه بر تخت خود زده بود و ما را به سوی خود فرا می خواند.

هوا کاملاً گرفته شده بود و مه خیلی پایین آمده بود و گاهی دید را مختل می کرد لذت دست به سنگ شدن ها و سختی مسیر خستگی را از تنمان زدوده بود. با روحیه خیلی خوبی تیغه ها را پشت سر می گذاشتیم و نهایتاً ساعت 30/3 دقیقه تیغه ها را به اتمام رساندیم .

 بعد از گذر از گردنۀ لوپهنه و لارکرور مه غلیظی منطقه را فرا گرفت کاملاً دید مارا کور کرد. نقاب های کوچکی در سمت چپ ما وجود داشت که ما با دنبال کردن خط نقاب ها البته با فاصله مناسب و یک مقدار بازشدن هوا در ساعت 30/4 به لزون شرقی (پیازچال) 3540 متر رسیدیم و با توجه به خراب شدن وضع هوا در عصر جمعه طبق پیشبینی سایت هواشناسی و سنگینی کوله ها ما از لزون به سمت گردنه پیازچال سراریز شدیم و به گردنه که رسیدیم متوجه مسیر برف کوب کوهنوردان شدیم که ما را یک راست به گردنه اسپلت هدایت می کرد آفتاب در حال غروب کردن بود و منظره ای زیبا را به نمایش گذارده بود ساعت 45/5 به گردنه رسیدیم و از آنجا یکسره به سمت پناهگاه کلکچال سرازیر شدیم (لازم به ذکر است ما هنگام رسیدن به پناهگاه هر کدام 800 سی سی آب به همراه داشتیم، کمی آبی یکی از مهم ترین علل سرما زدگی در زمستان می باشد.) ساعت 7 بعد از خوردن غذا به سمت پارک جمشیدیه حرکت کردیم و در ساعت 30/8 به پارک رسیدیم.

«با تشکر از همه دوستان شرکت کننده در برنامه»

نفرات شکرت کننده: 1- آقای مهدی جباریان. 2- خانم مریم صالح.  3- خانم گلناز لبیبی.  4- آقای سجاد محمدی.  5- آقای حامد وکیلی.  6- آقای مسعود جابری.  7- آقای احسان جابری.  8- آقای شایان خوش طینت.  9- آقای بابک اثباتی. 10- آقای محمد مهاجرانی.  11- سعید حمیدی (سرپرست)