تبليغاتX
گروه كوهنوردی همت شميران - شمیران کوه - گشايش نخستين باشگاه پرش از ارتفاع با طناب

بانجي جامپينگ چيست
اولين اشخاصي که به اين ورزش مي پرداختند در سال هاي دهه 1950 اين کار را مي کردند. در همان سال ها بعد از اينکه تلويزيون BBC در برنامه يي مستند ساخته ديويد فردريک اتنبورو اين ورزش و ورزشکاران بانجي جامپينگ را معرفي کرد، اين تفريح طرفداران زيادي در دنيا پيدا کرد، در اين برنامه که در جمهوري واناتو فيلم گرفته شده بود، افرادي ماجراجو معرفي شدند که از ارتفاعات بلند با طنابي که به قوزک پايشان بسته شده بود پايين مي پريدند. اما اين فيلم کريس بيکر انگليسي را تحريک کرد تا در شهر خود (بريستول) با استفاده از طنايي فنردار از ساختماني بلند اين کار را امتحان کند. ولي اولين شکل مدرن اين ورزش در اول آوريل 1979 در همان شهر بريستول انگليس توسط 4 نفر از اعضاي کلوب ورزش هاي خطرناک (Dangerous) انجام شد و در آن روز با بستن طناب فنري به خود از روي پل معلق کليفتون و از ارتفاعي به بلنداي 250 فوت پريدند. رهبر اين اعضاي 4 نفره که ديويد کرک نام داشت، پس از پايان عمليات سريعاً توسط پليس دستگير شد. اما اين پايان عمليات او نبود، وي چندي بعد به امريکا رفت و از روي پل هاي گلدن گيت و رويال جرج پريد که همين باعث شد اين ورزش در امريکا و کشورهاي ديگر نيز طرفداران زيادي پيدا کند. در سال 1982 ديويد کرک به همراه دوستان خود اين ورزش را با پرش از روي جرثقيل متحرک و بالون انجام دادند. آنها براي اين کار اسپانسر مالي گرفتند و تلويزيون هاي زيادي نيز برنامه يي را به عمليات آنها اختصاص دادند. امروزه نيز اين ورزش در اکثر کشورها انجام مي شود و جوانان زيادي نيز طرفدار آن هستند. ايمني در انجام اين ورزش بسيار امري مهم است. تجهيزات مورد استفاده مي بايست کاملاً مطابق استانداردها باشند و تحت نظارت يک کارشناس و با حضور نيروهاي امدادرساني و اورژانس انجام گيرد.

افتتاح اولين باشگاه بانجي جامپينگ در ايران

40 متر هيجان


شايد يکي از اتفاقات هيجان انگيز در ورزش کشور را طي هفته گذشته بايد افتتاح نخستين باشگاه بانجي جامپينگ (سقوط آزاد) در ايستگاه يک توچال (منطقه شمالي تهران) دانست؛ ورزشي که در سراسر دنيا به رشته يي خطرناک، اما پرهيجان شهرت دارد. بانجي جامپينگ ورزش يا تفريحي از سري فعاليت هاي extreme است که در آن شخص ورزشکار يا در حقيقت حادثه جو خود را توسط محافظ و طنابي فنردار از ارتفاعي بسيار بلند به پايين پرتاب مي کند.

طنابي که شخص به وسيله آن به پايين مي پرد حالت فنري يا کشي دارد و توسط محافظي به تن و بدن و قوزک پا بسته مي شود. وقتي شخص مي پرد خاصيت فنري ريسمان باعث مي شود انرژي پرشي شخص به هنگام سقوط آزاد آرام آرام دفع شود تا جايي که شخص کاملاً بايستد. اما پس از سقوط و رسيدن به انتهاي مسير همين انرژي چون قابليت فنري دارد و باعث برگشت مسير مي شود، شخص را تا حدي به بالا مي کشد.

اين تفريح پرهيجان بيش از نيم قرن است که در دنيا انجام مي شود، اما در شهريور ماه 1386 براي اولين بار در تهران باشگاهي افتتاح شده که با همکاري گروه حرفه يي بدلکاران ابدي آغاز به کار کرده است.

حتماً سريال تلويزيوني جذاب و ديدني کبرا11 را که در اواخر دهه 90 در بيش از 67 کشور جهان پخش شد و البته گهگاهي تکرار اين مجموعه از سيماي کشورمان نيز پخش مي شود به خاطر داريد، حتماً هم مي دانيد که يکي از بدلکاران صحنه هاي اکشن و پر زد و خورد اين مجموعه پليسي يک ورزشکار ايراني به نام پيمان ابدي است. او قريب به دو سال است که به ايران بازگشته و درصدد است از هنر و توانايي ها و دانش خود در اين عرصه براي پيشرفت صنعت بدلکاري در ايران استفاده کند، اما پيمان ابدي کجا و باشگاه سقوط آزاد توچال کجا؟

بازگشت پس از سال ها

پيمان ابدي سرگروه بدلکاران ايراني نزديک به دو سال است که به ايران بازگشته است. وي که در دوران خردسالي راهي آلمان شده از 12 سالگي از طريق تبليغات تلويزيوني به اين عرصه راه يافت. وي در آن زمان شناگر و شيرجه رو ماهري بود. با حضور در اين تبليغات او به صنعت تلويزيون و سينما در آلمان وارد شد. در سال 1999 با گروه اکشن کانسپت سازنده انواع سريال هاي پليسي آلماني دهه 90 آشنا شد و در سريال کبرا 11 به عنوان بدلکار ايفاي نقش کرد.

او در طول مدتي که به ايران بازگشته گروهي تشکيل داده است تا فيلمبرداري هاي اکشن را در سينماي امروز ايران به شکلي ملموس و واقعي به تصوير بکشد.

ابدي و گروهش تنها کساني هستند که در ايران صلاحيت انجام پرش هاي هيجان انگيز بانجي جامپينگ را دارند و در افتتاحيه باشگاه نيز هنرنمايي وي و اعضاي گروهش هيجان خاص و ويژه يي داشت.

او خود علت اصلي حضورش در اين باشگاه و انجام پرش هاي نمايشي بانجي را دوستي و ارتباط ديرينه اش با هومن هويت دوست مدير باشگاه مي داند؛ «پيشنهاد ايجاد چنين مکاني را از چند سال پيش از طرف آقاي هويت دوست داشتم و مدت زيادي به بررسي شرايط گذشت تا زمينه اصلي براي پرش هاي استاندارد و سيستم هاي امنيتي فراهم شود.»

اما چه کسي وظيفه سنگين آموزش اين رشته پرخطر را به عهده دارد؟

«در ايران هيچ کس»، اين پاسخ ابدي به اين سوال است. او مي گويد دانستن دانش کوهنوردي و سنگ نوردي و حتي شيرجه لزوماً به معناي آن نيست که آن فرد مي تواند «بانجي» آموزش دهد؛ «قانون جهاني آموزش اين رشته اين است که فرد آموزش دهنده حداقل 100 پرش حرفه يي در کارنامه داشته باشد. البته کسي که آموزش هاي فني- مهارتي از قبيل شيرجه، ژيمناستيک يا تراسپولين ديده است راحت تر مي تواند بانجي را ياد بگيرد، اما نمي تواند به شخص ديگري آموزش دهد. اولين کسي که در اروپا پرش سقوط آزاد انجام داده است يوخن شواليترز بوده که نامش در کتاب رکوردها ثبت شده. نکته اصلي در بانجي و پرش از ارتفاع اطمينان ذهني است. کسي که در چنين شرايطي از ارتفاعي مثلاً 40 متري مي پرد بايد از نظر رواني و ذهني کاملاً آرام و مطمئن باشد. همين اطمينان ذهني به او کمک مي کند تا پرشي درست و اصولي داشته باشد.»

اما اينجا يک سوال پيش مي آيد، هنگامي که در کشور ما فرد ذي صلاح براي آموزش اين رشته وجود ندارد لزوم افتتاح چنين باشگاهي چيست؟

استفاده از امکانات اين ورزش که درصد بالايي از خطر را نيز به همراه دارد تا چه حد داراي ايمني است؟ در طول مراسم افتتاحيه مجري برنامه اعلام کرد که افراد علاقه مند و داوطلب براي پرش مي توانند به مسوولان مراجعه کنند و بپرند ولي نکته مهم اينجا است که افراد عادي صرف داشتن شجاعت لازم براي پريدن از ارتفاع 5/39 متري داراي صلاحيت خواهند بود و آيا طي اين مدت زمان کم که گروه حرفه يي مشغول آماده سازي فرد داوطلب براي انجام پرش هستند، مي توانند نکات فني و ايمني را نيز به وي آموزش دهند؟ در صورتي که هنگام پرش اتفاقي از نظر آسيب هاي جسمي به فرد وارد شود چه کسي پاسخگو است؟ سوال ديگري که مطرح مي شود اين است که آيا نبايد براي انجام اين ورزش يا تفريح پرهيجان ميزان مقاومت قلب افراد چکاپ شود؟ اين مساله که افراد اکثراً در ارتفاعات بالا و هنگام پرش دچار اضطراب و هيجاني مضاعف مي شوند باعث مي شود درصد حملات قلبي ناشي از فشار و هيجان بالا افزايش يابد.

به همين علت حتماً نياز است تا يک کادر پزشکي مجرب و آماده همواره در محل حاضر باشند تا هم پيش از انجام پرش فرد را مورد معاينه و آزمايش قرار دهند، هم در صورت بروز اتفاقي غيرمترقبه بتوانند به مصدوم رسيدگي فوري کنند که البته با وجود نيروي امداد هلال احمر واقع در مرکز توچال اين امر تا حدي توجيه پذير است.

اما به هر صورت اولين باشگاه سقوط آزاد ايران تحت نظر انجمن ورزش هاي هوايي است که خود نيز زيرمجموعه ورزش هاي همگاني اند، از امسال شروع به کار کرده است و حتي همين گام هاي ابتدايي را بايد به فال نيک گرفت و اميدوار بود تا در آينده يي نه چندان دور به استانداردهاي جهاني اين ورزش نزديک تر شد.
نوشته شده توسط مدیریت وبلاگ  | لینک ثابت |